Μικρός αριθμός δειγμάτων είδους ενδημικού των περί την Κρήτη ελληνικών θαλασσών (προς το παρόν, λόγω της πρόσφατης σχετικά ανακάλυψης), με διασπορά από τα Δωδεκάνησα έως την νότια Πελοπόννησο. Εχει σχήμα ωοειδές κωνικό, με προφίλ αρκετά φουσκωτό, περίπου 6 βαθμιδωτούς στρογγυλεμένους ελιγμούς με ώμο, κάτω από τον οποίο είναι σχεδόν κάθετοι και κάπως επίπεδοι, βαθειές ραφές, στομ. άνοιγμα οβάλ και σχετικά μεγάλο, το οποίο άνωθεν στενεύει σε ρυγχοειδή εσοχή ενώ κάτωθεν είναι απότομα κομμένο, εσωτ. χείλος με περίπου 12 μικρά δόντια - λίγα όμως εξ αυτών ευδιάκριτα, τα ανώτερα - και τύλο ανοίγματος λεπτό & εκτεινόμενο σε μεγάλο τμήμα της όψης. Διαθέτει έντονο ανάγλυφο στους αρχικούς ελιγμούς της τελεοκόγχης από αδρές αξονικές ραβδώσεις (στον 3ο ελιγμό φθάνουν τις 10 περίπου) ή και πλέγμα, ενώ οι τελευταίοι 2 ελιγμοί είναι πρακτικώς λείοι, πλήν κάποιων λεπτών & εμπροσθοκλινών αυξητ. γραμμών, καθώς και 3 περίπου αδύναμων αλλά πεπλατυσμένων σπειροειδών κορδονιών στο οπίσθιο τμήμα της βάσης. Το όστρακο είναι στερεό έως παχύ, λαμπερό λευκάζον έως κρέμ, πιθανόν με ωχρές καφέ φλόγες & κάπως σκουρότερες καφέ κηλίδες κάτωθεν του ώμου (με την διακόσμηση ορατή και στην εμπρόσθια πλευρά μέσω του ημιδιαφανούς τύλου ανοίγματος), ενώ υπάρχουν και σχεδόν albino δείγματα - στερούμενα διακόσμησης, κυρίως τα νεαρά - όπως της φωτογραφίας. Είναι παρόμοιο του συγγενούς Tritia mutabilis, με κυριώτερες ειδοποιούς διαφορές το πολύ μικρότερο μέγεθος (φθάνει περίπου στο 1/3 έως 1/2 του ύψους αυτού), τους ολιγώτερους (6 αντί 8 περίπου) αλλά πιό πυργωτούς ελιγμούς, το ισχυρότερο ανάγλυφο στους ανώτερους εξ αυτών, τα ολιγώτερα (3 αντί 6 περίπου) και ασθενέστερα σπειροειδή κορδόνια στο οπίσθιο μέρος της βάσης, την ορατή μόνον στο πάνω μέρος του εσωτ. χείλους ασθενή οδόντωση, ενώ απουσιάζει κατά το πλείστον η έντονη διακόσμηση επί της σκουρότερης (σχεδόν πορτοκαλόχρωμης) επιφανείας του συγγενούς.