Μικρός αριθμός δειγμάτων είδους με όστρακο λεπτού προφίλ, μεταξύ πυργοειδούς και κυλινδρικού σχήματος, από 7 έως 10 & πλέον ελαφρώς στρογγυλεμένους και κάπως κυρτούς ελιγμούς, διακριτές ραφές, άνοιγμα σχεδόν κυκλικό & λοξό, άτρακτο κοντή με καμάρα, χείλος με πάχυνση & πώμα, αλλά χωρίς ομφαλό. Πιθανόν να υπάρχουν και άλλοι - ενδιάμεσοι - κιρσοί, ο τελευταίος πάντως εμφανίζεται σε θέση αξονικής ράβδωσης. Διαθέτει ανάγλυφο από περίπου 10 ή 11 (στον τελ. ελιγμό) αξον. ραβδώσεις, οι οποίες στο άνω μέρος φέρουν στέψη από ευδιάκριτους αλλά αμβλείς ήβους (εξογκώματα) και γενικά σβύνουν στον ανώτερο ελιγμό, ενώ στο κάτω μέρος και προ της βάσης διακρίνεται εύσωμο & στρογγυλεμένο σπειροειδές κορδόνι, κάτωθεν του οποίου γενικά δεν σχηματίζονται αξον. ραβδώσεις. Ενίοτε υπάρχει και δευτερεύον μικροσκοπικό ανάγλυφο επί σπυρωτής (πορώδους) επιφανείας. Το όστρακο είναι παχύ, σε τόνους σταχτί λευκού και ανευρίσκεται συχνά στα ρηχά, στη γειτονιά θαλάσσιων ανεμώνων (όπως οι Anemonia sulcata & viridis, δηλ. οι γνωστοί "κολλιτσιάνοι"), επί των οποίων ζεί και τρέφεται. Οταν το ζώο ενοχληθεί εκκρίνει κοκκινωπή - ιώδη χρωστική. Το είδος παρουσιάζει σημαντική διαφοροποίηση, τόσον μορφική, όσον και γλυπτική (περιλαμβανομένης και της χωρικής ποικιλομορφίας, μεταξύ δειγμάτων Ατλαντικού & Μεσογείου). Συγκεκριμμένα, το ύψος των ελιγμών κυμαίνεται (π.χ. απαντάται ποικιλία elongata), ενώ το ανάγλυφο παρουσιάζει ποικιλία μορφών, ως προς την ανάπτυξη & την ένταση των αξον. νευρώσεων (οι οποίες άλλοτε είναι σχετικά επίπεδες & φαρδειές και άλλοτε εμφανίζονται απλώς σαν στέμμα, ενώ στους τελευταίους ελιγμούς πιθανόν να απουσιάζουν, σε αντίθεση με τις στέψεις αυτών & το σπειροειδές κορδόνι βάσης, που ενίοτε συνοδεύεται από βαθειά γλυφή άνωθεν αυτού). Ακόμη παρουσιάζεται και μικρή ποικιλία ήπιων αποχρώσεων.